Polio i post-polio sindrom

Nekada česta bolest se poradi migracije necijepljenog stanovništva. Kod slabije procijepljenosti može se ponovno javiti. U fizijatrijskoj praksi kod nas dominiraju slučajevi prije ere cijepljenja, razvijeni sustavi javnog zdravstva sveli su ovu bolest na gotovo rano nula prije svega profilaktičkim cijepljenjem.

Klinička slika u akutnoj fazi je s nespecifičnim prodromalnim manifestacijama temperature, opće slabosti i simptoma nalik gripi s ponekad meningealnim znakovima, kasnije nastaje paralitička faza s flakcidnom parezom bez senzornog deficita ali mišić može biti bolan i osjetljiv. Ova bolest sa svojim posljedicama može se prevenirati, kao i mnoge druge gdje je fizijatrija i reumatologija doživjela promjenu zahvaljujući cijepljenju. Post-polio sindrom prezentira se kod pacijenata koji su preboljeli polio infekciju.

Post-polio sindrom odnosi se na komplekse simptome koje vidimo nekoliko godina nakon preboljele bolesti s rezidualnom slabošću, karakteriziranom brzim umaranjem, teškoćama disanja, bolovima, abnormalnom regulacijom temperature s negativnim polio titrom u serumu. Polio sindrom može imati i progresivan tok, te je potrebno trajno praćenje stanja liječnika specijaliste. Klinička slika može se ponekad preklapati s kompresijom leđne moždine i živčanih korjenova poradi ubrzanog sekundarnog degenerativnog procesa.

Uloga specijaliste fizijatra odnosno fizikalne i rehabilitacijske medicine omogućava rano prepoznavanje liječenje odnosno rehabilitaciju upravo u postpolio sindromu.